Пахмелле

14 июня 2014 - Алесь Казеко

           

За шлях зямны – кароткі, ці даўгі –

Жыццё з усімі няньчыцца не дужа.

Але ці варта траціць берагі

З-за ўсякае лухты? Падумай, дружа.

                     (Дапісана потым)

……………………………………..

 

Уранні мелькам у люстэрка глянуў

І ад здзіўлення ледзь не звар’яцеў –

Адтуль нахабна выкруцень паганы

Апухла-мутным позіркам глядзеў.

 

Хто гэта? Я?.. Няўпэўнена кранаю

Абвіслы твар. Мурашкі па спіне...

Каб зараз тут паставіць малпаў зграю,

То ім было б няёмка за мяне.

 

Завошта так? А выкруцень жахлівы

Трасе, калоціць сэрца, б’е пад дых...

Я адвярнуў люстэрка баязліва,

Залез пад коўдру, скурчыўся, прыціх.

 

Усё. Ні кроплі. Стану чалавекам,

Праз колькі часу вычхнецца напой...

А ў роскідзе мяне душа-калека

Зноў канькае: "Падай атруты той.”

© Copyright: Алесь Казеко, 2014

Регистрационный номер №0221031

от 14 июня 2014

[Скрыть] Регистрационный номер 0221031 выдан для произведения:

           

За шлях зямны – кароткі, ці даўгі –

Жыццё з усімі няньчыцца не дужа.

Але ці варта траціць берагі

З-за ўсякае лухты? Падумай, дружа.

                     (Дапісана потым)

……………………………………..

 

Уранні мелькам у люстэрка глянуў

І ад здзіўлення ледзь не звар’яцеў –

Адтуль нахабна выкруцень паганы

Апухла-мутным позіркам глядзеў.

 

Хто гэта? Я?.. Няўпэўнена кранаю

Абвіслы твар. Мурашкі па спіне...

Каб зараз тут паставіць малпаў зграю,

То ім было б няёмка за мяне.

 

Завошта так? А выкруцень жахлівы

Трасе, калоціць сэрца, б’е пад дых...

Я адвярнуў люстэрка баязліва,

Залез пад коўдру, скурчыўся, прыціх.

 

Усё. Ні кроплі. Стану чалавекам,

Праз колькі часу вычхнецца напой...

А ў роскідзе мяне душа-калека

Зноў канькае: "Падай атруты той.”

Рейтинг: 0 162 просмотра
Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!

Популярные стихи за месяц
117
113
98
96
92
91
90
86
81
79
78
77
72
70
69
66
66
65
64
63
61
60
58
58
57
57
56
55
54
52