Ранак

article205204.jpg
Знямеўшы ад сну, каляровая восень
Светлай ракой заліла небасхіл,
Апошнія зоркі знікаюць у просінь,
У яркі, ліловы, палаючы мір.

Думкі, як мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты сонечны звон!
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Вёсачка любая,- дзіва, не сон!

Лес ружавее, дымяць далягляды,
Велічна мрояцца копны, стагі,
Нібы юнацтва ля крайняе хаты
Сее адвечную прагу любві.

Думкі, як мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты, сонечны звон,
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Вёсачка любая,-дзіва, не сон!

Зноў журавы адлятаюць на поўдзень,
Голасны смутак блукае ў дварах,
Зорныя росы, чырвоная восень
Будзяць надзеяй вечны наш шлях.

Думкі, мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты сонечны звон,
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Весачка любая,-дзіва, не сон!

Мой кут! Прыгажосць непаўторная!
Не адхіні, дай адчую яшчэ,
Светлую радасць, тугу затаемную,
Ясныя, раннія вочы твае.

Думкі, як мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты сонечны звон,
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Весачка любая,-дзіва, не сон!

Фото автора.

© Copyright: Владимир Бобровничий, 2014

Регистрационный номер №0205204

от 30 марта 2014

[Скрыть] Регистрационный номер 0205204 выдан для произведения:
Знямеўшы ад сну, каляровая восень
Светлай ракой заліла небасхіл,
Апошнія зоркі знікаюць у просінь,
У яркі, ліловы, палаючы мір.

Думкі, як мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты сонечны звон!
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Вёсачка любая,- дзіва, не сон!

Лес ружавее, дымяць далягляды,
Велічна мрояцца копны, стагі,
Нібы юнацтва ля крайняе хаты
Сее адвечную прагу любві.

Думкі, як мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты, сонечны звон,
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Вёсачка любая,-дзіва, не сон!

Зноў журавы адлятаюць на поўдзень,
Голасны смутак блукае ў дварах,
Зорныя росы, чырвоная восень
Будзяць надзеяй вечны наш шлях.

Думкі, мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты сонечны звон,
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Весачка любая,-дзіва, не сон!

Мой кут! Прыгажосць непаўторная!
Не адхіні, дай адчую яшчэ,
Светлую радасць, тугу затаемную,
Ясныя, раннія вочы твае.

Думкі, як мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты сонечны звон,
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Весачка любая,-дзіва, не сон!


Фото автора. 
Светлай ракой заліла небасхіл
Рейтинг: +1 140 просмотров
Комментарии (2)
Ирина Перепелица # 23 декабря 2014 в 14:38 0
Вот этот стих мне понравился.
Только не надо повторять через каждый катрен "Думкi, як мары...", даже если это и припев песни.
И предпоследний катрен, начинающийся "Мой кут..." полностью выпал из общей ритмики стиха.
Удачи!
Владимир Бобровничий # 23 декабря 2014 в 19:42 +1
Ирина, рад встрече! Это песня, вы правы! Меня иногда чувства захлёстывают,
но успокоившись, я вновь и вновь прихожу к своим творениям.
"Мой кут..",Я часто пою эту песню, у меня при пении ,эти два слова , акцент,душевный всплеск!
Культура стиха нарушается, согласен. Да, главное не перегрузить!
С теплом, Владимир!