Ранак

article205204.jpg
Знямеўшы ад сну, каляровая восень
Светлай ракой заліла небасхіл,
Апошнія зоркі знікаюць у просінь,
У яркі, ліловы, палаючы мір.

Думкі, як мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты сонечны звон!
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Вёсачка любая,- дзіва, не сон!

Лес ружавее, дымяць далягляды,
Велічна мрояцца копны, стагі,
Нібы юнацтва ля крайняе хаты
Сее адвечную прагу любві.

Думкі, як мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты, сонечны звон,
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Вёсачка любая,-дзіва, не сон!

Зноў журавы адлятаюць на поўдзень,
Голасны смутак блукае ў дварах,
Зорныя росы, чырвоная восень
Будзяць надзеяй вечны наш шлях.

Думкі, мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты сонечны звон,
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Весачка любая,-дзіва, не сон!

Мой кут! Прыгажосць непаўторная!
Не адхіні, дай адчую яшчэ,
Светлую радасць, тугу затаемную,
Ясныя, раннія вочы твае.

Думкі, як мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты сонечны звон,
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Весачка любая,-дзіва, не сон!

Фото автора.

© Copyright: Владимир Бобровничий, 2014

Регистрационный номер №0205204

от 30 марта 2014

[Скрыть] Регистрационный номер 0205204 выдан для произведения:
Знямеўшы ад сну, каляровая восень
Светлай ракой заліла небасхіл,
Апошнія зоркі знікаюць у просінь,
У яркі, ліловы, палаючы мір.

Думкі, як мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты сонечны звон!
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Вёсачка любая,- дзіва, не сон!

Лес ружавее, дымяць далягляды,
Велічна мрояцца копны, стагі,
Нібы юнацтва ля крайняе хаты
Сее адвечную прагу любві.

Думкі, як мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты, сонечны звон,
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Вёсачка любая,-дзіва, не сон!

Зноў журавы адлятаюць на поўдзень,
Голасны смутак блукае ў дварах,
Зорныя росы, чырвоная восень
Будзяць надзеяй вечны наш шлях.

Думкі, мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты сонечны звон,
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Весачка любая,-дзіва, не сон!

Мой кут! Прыгажосць непаўторная!
Не адхіні, дай адчую яшчэ,
Светлую радасць, тугу затаемную,
Ясныя, раннія вочы твае.

Думкі, як мары, згараюць у промнях,
У сэрцы гудзе чысты сонечны звон,
Ранак гаючы палошчыцца ў гонях,
Весачка любая,-дзіва, не сон!


Фото автора. 
Светлай ракой заліла небасхіл
Рейтинг: +1 177 просмотров
Комментарии (2)
Ирина Перепелица # 23 декабря 2014 в 14:38 0
Вот этот стих мне понравился.
Только не надо повторять через каждый катрен "Думкi, як мары...", даже если это и припев песни.
И предпоследний катрен, начинающийся "Мой кут..." полностью выпал из общей ритмики стиха.
Удачи!
Владимир Бобровничий # 23 декабря 2014 в 19:42 +1
Ирина, рад встрече! Это песня, вы правы! Меня иногда чувства захлёстывают,
но успокоившись, я вновь и вновь прихожу к своим творениям.
"Мой кут..",Я часто пою эту песню, у меня при пении ,эти два слова , акцент,душевный всплеск!
Культура стиха нарушается, согласен. Да, главное не перегрузить!
С теплом, Владимир!

 

Популярные стихи за месяц
98
81
77
70
67
62
58
56
56
54
54
54
52
51
49
49
48
48
47
47
47
45
45
44
44
43
Лесное озеро 4 августа 2017 (Тая Кузмина)
39
37
35
30