ГлавнаяПоэзияЛирикаПейзажная → Лясною сцяжынкай

Лясною сцяжынкай

30 июля 2014 - Алесь Казеко

Бясхмарна сонейка ўзнялося,

Сівы туман уверх палез –

Нарэшце сёння мне ўдалося

Наведацца ў дзяцінства лес.

 

Які цудоўны будзе ранак!

У гэтай чуйнай цішыні,

Дрымоту скінуўшы за ганак,

Я насцеж сэрца расчыніў

І... з галавою акунуўся

У водар роднае зямлі,

Паплыў па хвалях… Апынуўся

У некранутым гушчары.

 

Сцяжынкай вузкаю лясною,

Па роснай ранішняй траве

Я не іду – лячу… і мрою,

А лес варожыць і заве

Таемствам нетраў мнагагучных

Пад ценем векавечных хвой –

Я дома тут. І вельмі зручна

Сам-насам мне пабыць з табой.

 

Зязюляй недзе адзавецца

У гулкім ранішнім бары

Прысутнасць часу – і, здаецца,

Што лес са мной загаварыў.

Аб чым ты марыш, даўні дружа?   

Аб тым, што будзе… ці было?

А сцежка кружыць, кружыць, кружыць –

І захапіла, павяло

 

Да дзён мінулых на сустрэчу…

На зорцы ранішняй, тайком –

Пакуль матуля каля печы

З прыладамі, ды з рушніком

Па хаце клопаты спраўляла,

Няспешна накрывала стол,

Карміла бацьку, нас гукала…

А мы, свавольнікі, праз дол

Такою ж самай вузкай сцежкай

Ужо вярталіся дамоў.

І маці, з лёгкаю ўсмешкай:

– Ну што, набраліся грыбоў?..

За стол садзіла, частавала,

Пяшчотна гладзіла чубы…

Даўно… І маці ўжо не стала –

Ляцяць гады…, ляцяць гады.

 

Мой лес задумліва ўздыхае,

Пра нешта думае сваё

І быццам зноў мяне гукае

Дзяцінства светлае маё –  

Да дому, тою ж вузкай сцежкай,

Я ціха крочу, як у сне.

І маці з лёгкаю усмешкай

Глядзіць пяшчотна на мяне…

 

Мінаюць хутка леты, зімы…

Як проста, дружа, зразумець –

Няма радней сваёй Радзімы –

На тым стаіць зямная цвердзь.

Няма мілей старэнькай хаты

У роднай вёсцы, ля ракі –

І толькі гэтым мы багаты

Ва ўсе часы, ва ўсе вякі…

© Copyright: Алесь Казеко, 2014

Регистрационный номер №0229704

от 30 июля 2014

[Скрыть] Регистрационный номер 0229704 выдан для произведения:

Бясхмарна сонейка ўзнялося,

Сівы туман уверх палез –

Нарэшце сёння мне ўдалося

Наведацца ў дзяцінства лес.

 

Які цудоўны будзе ранак!

У гэтай чуйнай цішыні,

Дрымоту скінуўшы за ганак,

Я насцеж сэрца расчыніў

І... з галавою акунуўся

У водар роднае зямлі,

Паплыў па хвалях… Апынуўся

У некранутым гушчары.

 

Сцяжынкай вузкаю лясною,

Па роснай ранішняй траве

Я не іду – лячу… і мрою,

А лес варожыць і заве

Таемствам нетраў мнагагучных

Пад ценем векавечных хвой –

Я дома тут. І вельмі зручна

Сам-насам мне пабыць з табой.

 

Зязюляй недзе адзавецца

У гулкім ранішнім бары

Прысутнасць часу – і, здаецца,

Што лес са мной загаварыў.

Аб чым ты марыш, даўні дружа?   

Аб тым, што будзе… ці было?

А сцежка кружыць, кружыць, кружыць –

І захапіла, павяло

 

Да дзён мінулых на сустрэчу…

На зорцы ранішняй, тайком –

Пакуль матуля каля печы

З прыладамі, ды з рушніком

Па хаце клопаты спраўляла,

Няспешна накрывала стол,

Карміла бацьку, нас гукала…

А мы, свавольнікі, праз дол

Такою ж самай вузкай сцежкай

Ужо вярталіся дамоў.

І маці, з лёгкаю ўсмешкай:

– Ну што, набраліся грыбоў?..

За стол садзіла, частавала,

Пяшчотна гладзіла чубы…

Даўно… І маці ўжо не стала –

Ляцяць гады…, ляцяць гады.

 

Мой лес задумліва ўздыхае,

Пра нешта думае сваё

І быццам зноў мяне гукае

Дзяцінства светлае маё –  

Да дому, тою ж вузкай сцежкай,

Я ціха крочу, як у сне.

І маці з лёгкаю усмешкай

Глядзіць пяшчотна на мяне…

 

Мінаюць хутка леты, зімы…

Як проста, дружа, зразумець –

Няма радней сваёй Радзімы –

На тым стаіць зямная цвердзь.

Няма мілей старэнькай хаты

У роднай вёсцы, ля ракі –

І толькі гэтым мы багаты

Ва ўсе часы, ва ўсе вякі…

Рейтинг: +1 225 просмотров
Комментарии (2)
Виктор Винниченко # 30 июля 2014 в 22:10 +1
Успехов Вам в творчестве!
Алесь Казеко # 30 июля 2014 в 22:45 0
Спасибо Вам, Виктор! Чудесный пейзаж, пахнет детством....

С уважением, Алесь
Популярные стихи за месяц
117
113
102
98
96
96
91
90
82
80
79
73
71
69
67
66
66
64
64
63
61
59
58
58
56
56
54
52
51
48