ЦЁМНЫ АНЁЛ. РАЗДЗЕЛ 15

11 октября 2018 - Игнат Урсуляк
15.
        
         Мелі намер прасядзець гадзінку-паўтары, а прасядзелі амаль дзве з паловай – абсалютна непрыкметна праляцеў час. Калі, нарэшце, усё скончылася, студэнты доўга апладзіравалі Кірылу, а ён адчуваў, што гэта, бадай, першыя ў ягоным жыцці апладысменты, якія ён па-сапраўднаму зуслужыў. Потым, калі ён ужо спусціўся на першы паверх, у вестыбюль, яго абступілі і пачалі прасіць аўтографы. Кірыл са здавальненнем распісваўся, дзякаваў за ўвагу і быў абсалютна шчаслівы – не ад таго нават, што яго так цёпла прынялі, а ад таго, што на працягу ўсёй размовы ён ні разу не схлусіў гэтым цудоўным хлопцам і дзяўчатам, не спалохаўся ніводнага іхняга пытання, не пахваліў таго, што яму не падабалася. Ён вельмі ганарыўся сабою, хаця і разумеў, што заўтра гэты дыспут пакажуць у навінах на мясцовым тэлеканале, пракаментуюць належным чынам і, магчыма, назаўсёды сапсуюць яму рэпутацыю. Нядобразычліўцаў на гарадской тэлестудыі ў Кірыла хапала. Але ён адчуваў, што не баіцца іх. Яму абрыдла быць Ціхім. Захацелася нарэшце гаварыць на ўвесь голас – заўсёды і ўсюды. І паперкі, працягнутыя студэнтамі для аўтографаў, ён падпісваў не «Кір Ціхі», а «Кірыл Цімафейчык», канчаткова вырашыўшы, што з сённяшняга дня будзе публікавацца толькі пад сваім сапраўдным імем.
         Ад студэнтаў яго адбіў Мікола Генрыхавіч – далікатна ўзяў пад руку і са словамі: «Дазвольце вас правесці, Кір Аляксандравіч» вывеў з шумлівага натоўпу на ганак інстытуту.
         Стаяў цудоўны залаты вечар, над зялёнай клюмбай насупраць ганка лёталі вясёлыя матылькі, ціха шумела маладое лісце дрэў, на лавачцы ля жывой агароджы сядзелі дзяўчаты ў джынсах і стракатых кашулях, елі марожанае і пра нешта напаўголасу гаманілі.
         – Дзякуй, што згадзіліся прыйсці, Кір Аляксандравіч, – прамовіў намеснік дэкана, паціскаючы госцю руку.
         – Спадзяюся, я вас не вельмі расчараваў? – спытаў Кірыл.
         – Кацярыну Віктараўну – магчыма, – усміхнуўся Мікола Генрыхавіч, – але мяне – не, зусім не расчаравалі. Я са здавальненнем слухаў вас і шмат у чым з вамі згаджаўся. І ўсё‑такі, даруйце мне маю шчырасць, мне здаецца, што вы вялікі ідэаліст і рэальнага жыцця не бачыце і не разумееце. Зрэшты, як і пераважная большасць паэтаў.
         – Што вы маеце на ўвазе?
         – Вы так добра гаварылі пра свабоду, пра новае пакаленне, у чыіх руках будучыня дзяржавы...
         – І што ж?
         – Прабачце, але не веру я ў свабоду ў нашай дзяржаве. Крамольная думка для інтэлігента, але гэта праўда.
         – Чаму ж не верыце?
         – Свабода прадугледжвае адказнасць. Індывідуальную. Кожнага перад кожным. А наш народ адказнасці баіцца, як чорт ладану. Колькі разоў так бывала за нашу тысячагадовую гісторыю: пашумім, усю краіну разбурым, гарэлкі нап’емся ўволю, а як толькі пахмелле скончыцца, мы ўстаём і не ведаем, што са сваёю заваяванай свабодай рабіць. Пастаім, пастаім, пачухаем патыліцу, дый зноў пачынаем клікаць цара‑бацюхну: прыходзь, маўляў, мы – дзеці малыя, без правадыра нічога не можам і не разумеем, вядзі нас, думай замест нас... І прыходзіць чарговы правадыр, і пачынае нас лупцаваць, галовы нам сячы направа і налева, а мы яму за гэта цалуем рукі, у нашай крыві перапэцканыя, і ўсхваляем ягоную літасць і мудрасць. Памятаеце, як у класіка: «Вчерашний раб, уставший от свободы, восплачет снова по своим цепям...» Я правільна цытую? Не, ніколі мы не будзем свабоднымі. Мы не амерыканцы. Нам, па сутнасці, і свабоды ніякай не трэба. Паэты нас стагоддзямі заклікаюць: будзьце людзьмі... людзьмі звацца... Але людзьмі звацца для нас занадта цяжка. Нам спакайней чарадою хадзіць і траўку жаваць... Вось скажыце, Кір Аляксандравіч, што вас асабіста прымушае пісаць для народа? Вы любіце народ?
         – Я зараз таксама скажу вельмі крамольную фразу, – адказаў Кірыл. – Я ніколі не пісаў і не збіраюся пісаць для народа. Народ – паняцце занадта абстрактнае. А задача сапраўднага паэта, як мне здаецца, пісаць не для народа, а для людзей, не для ўсіх разам, а для кожнага чалавека паасобку. Таму я заўсёды стараюся, каб мае вершы былі зразумелымі і вам, і вунь той дзяўчыне на лавачцы, і дзядзю Васю-дворніку. Я хачу дастукацца да кожнага паасобнага сэрца. Толькі тады я буду пачуты.
         – Так, ваша праўда, ваша праўда... – паківаў Мікола Генрыхавіч. – Ну што ж, яшчэ раз дзякую вам за размову. Да пабачэння, Кір Аляксандравіч. Вы на колах? Можа, вам таксі выклікаць?
         – Не, не, не трэба, вунь мая машына стаіць, – адмовіўся Кірыл.
   

© Copyright: Игнат Урсуляк, 2018

Регистрационный номер №0427871

от 11 октября 2018

[Скрыть] Регистрационный номер 0427871 выдан для произведения: 15.
        
         Мелі намер прасядзець гадзінку-паўтары, а прасядзелі амаль дзве з паловай – абсалютна непрыкметна праляцеў час. Калі, нарэшце, усё скончылася, студэнты доўга апладзіравалі Кірылу, а ён адчуваў, што гэта, бадай, першыя ў ягоным жыцці апладысменты, якія ён па-сапраўднаму зуслужыў. Потым, калі ён ужо спусціўся на першы паверх, у вестыбюль, яго абступілі і пачалі прасіць аўтографы. Кірыл са здавальненнем распісваўся, дзякаваў за ўвагу і быў абсалютна шчаслівы – не ад таго нават, што яго так цёпла прынялі, а ад таго, што на працягу ўсёй размовы ён ні разу не схлусіў гэтым цудоўным хлопцам і дзяўчатам, не спалохаўся ніводнага іхняга пытання, не пахваліў таго, што яму не падабалася. Ён вельмі ганарыўся сабою, хаця і разумеў, што заўтра гэты дыспут пакажуць у навінах на мясцовым тэлеканале, пракаментуюць належным чынам і, магчыма, назаўсёды сапсуюць яму рэпутацыю. Нядобразычліўцаў на гарадской тэлестудыі ў Кірыла хапала. Але ён адчуваў, што не баіцца іх. Яму абрыдла быць Ціхім. Захацелася нарэшце гаварыць на ўвесь голас – заўсёды і ўсюды. І паперкі, працягнутыя студэнтамі для аўтографаў, ён падпісваў не «Кір Ціхі», а «Кірыл Цімафейчык», канчаткова вырашыўшы, што з сённяшняга дня будзе публікавацца толькі пад сваім сапраўдным імем.
         Ад студэнтаў яго адбіў Мікола Генрыхавіч – далікатна ўзяў пад руку і са словамі: «Дазвольце вас правесці, Кір Аляксандравіч» вывеў з шумлівага натоўпу на ганак інстытуту.
         Стаяў цудоўны залаты вечар, над зялёнай клюмбай насупраць ганка лёталі вясёлыя матылькі, ціха шумела маладое лісце дрэў, на лавачцы ля жывой агароджы сядзелі дзяўчаты ў джынсах і стракатых кашулях, елі марожанае і пра нешта напаўголасу гаманілі.
         – Дзякуй, што згадзіліся прыйсці, Кір Аляксандравіч, – прамовіў намеснік дэкана, паціскаючы госцю руку.
         – Спадзяюся, я вас не вельмі расчараваў? – спытаў Кірыл.
         – Кацярыну Віктараўну – магчыма, – усміхнуўся Мікола Генрыхавіч, – але мяне – не, зусім не расчаравалі. Я са здавальненнем слухаў вас і шмат у чым з вамі згаджаўся. І ўсё‑такі, даруйце мне маю шчырасць, мне здаецца, што вы вялікі ідэаліст і рэальнага жыцця не бачыце і не разумееце. Зрэшты, як і пераважная большасць паэтаў.
         – Што вы маеце на ўвазе?
         – Вы так добра гаварылі пра свабоду, пра новае пакаленне, у чыіх руках будучыня дзяржавы...
         – І што ж?
         – Прабачце, але не веру я ў свабоду ў нашай дзяржаве. Крамольная думка для інтэлігента, але гэта праўда.
         – Чаму ж не верыце?
         – Свабода прадугледжвае адказнасць. Індывідуальную. Кожнага перад кожным. А наш народ адказнасці баіцца, як чорт ладану. Колькі разоў так бывала за нашу тысячагадовую гісторыю: пашумім, усю краіну разбурым, гарэлкі нап’емся ўволю, а як толькі пахмелле скончыцца, мы ўстаём і не ведаем, што са сваёю заваяванай свабодай рабіць. Пастаім, пастаім, пачухаем патыліцу, дый зноў пачынаем клікаць цара‑бацюхну: прыходзь, маўляў, мы – дзеці малыя, без правадыра нічога не можам і не разумеем, вядзі нас, думай замест нас... І прыходзіць чарговы правадыр, і пачынае нас лупцаваць, галовы нам сячы направа і налева, а мы яму за гэта цалуем рукі, у нашай крыві перапэцканыя, і ўсхваляем ягоную літасць і мудрасць. Памятаеце, як у класіка: «Вчерашний раб, уставший от свободы, восплачет снова по своим цепям...» Я правільна цытую? Не, ніколі мы не будзем свабоднымі. Мы не амерыканцы. Нам, па сутнасці, і свабоды ніякай не трэба. Паэты нас стагоддзямі заклікаюць: будзьце людзьмі... людзьмі звацца... Але людзьмі звацца для нас занадта цяжка. Нам спакайней чарадою хадзіць і траўку жаваць... Вось скажыце, Кір Аляксандравіч, што вас асабіста прымушае пісаць для народа? Вы любіце народ?
         – Я зараз таксама скажу вельмі крамольную фразу, – адказаў Кірыл. – Я ніколі не пісаў і не збіраюся пісаць для народа. Народ – паняцце занадта абстрактнае. А задача сапраўднага паэта, як мне здаецца, пісаць не для народа, а для людзей, не для ўсіх разам, а для кожнага чалавека паасобку. Таму я заўсёды стараюся, каб мае вершы былі зразумелымі і вам, і вунь той дзяўчыне на лавачцы, і дзядзю Васю-дворніку. Я хачу дастукацца да кожнага паасобнага сэрца. Толькі тады я буду пачуты.
         – Так, ваша праўда, ваша праўда... – паківаў Мікола Генрыхавіч. – Ну што ж, яшчэ раз дзякую вам за размову. Да пабачэння, Кір Аляксандравіч. Вы на колах? Можа, вам таксі выклікаць?
         – Не, не, не трэба, вунь мая машына стаіць, – адмовіўся Кірыл.
 
Рейтинг: 0 90 просмотров
Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!

Популярная проза за месяц
141
135
116
98
НОЯБРЬ 17 ноября 2018 (Елена Бурханова)
88
88
87
87
85
83
82
81
78
77
77
71
71
70
68
67
НАДЕЖДА 18 ноября 2018 (Юрий Веригин)
65
64
64
62
59
59
56
55
51
47