ЦЁМНЫ АНЁЛ. РАЗДЗЕЛ 14

11 октября 2018 - Игнат Урсуляк
14.
 
         Якраз у гэты момант, закругляючы, нарэшце, сваё выступленне, Кацярына Віктараўна на трыбуне прамовіла:
         – А цяпер дазвольце мне запрасіць на сцэну нашага шаноўнага госця, усім вядомага пісьменніка і паэта Кіра Ціхага, які на прыкладзе ўласнай творчасці абмяркуе з вамі мэты і задачы сучаснай літаратуры. Прашу вас, Кір Аляксандравіч! – І сышла з трыбуны.
         – Хадземце! – шапнула Кірылу Наташа і, падхапіўшы яго пад локаць, пацягнула на сцэну.
         Зала заапладзіравала.
         Кірыл і дзяўчына селі за столік, Наташа працягнула госцю мікрафон.
         – Добры вечар, – павітаўся Кірыл, і ягоны ўзмоцнены мікрафонам голас рэхам разляцеўся па кутах. – Я вельмі рад, што мяне сёння запрасілі на гэтую сустрэчу. Мне заўсёды прыемна бывае размаўляць з маладымі разумнымі людзьмі. Але яшчэ больш я рад таму, што вы наогул сюды прыйшлі. У вас сесія на носе, рыхтавацца трэба, а вы замест гэтага сабраліся, каб мяне паслухаць. Канечне, я цалкам дапускаю, што многім з вас папросту не паставілі б залік, калі б вы адмовіліся ўдзельнічаць. Але ўсё роўна, я рад, што вы тут.
         Па зале пракаціўся смех, нехта запляскаў у ладкі.
         – Вось тут Кацярына Віктараўна гаварыла пра маю творчасць, – працягваў Кірыл. – А скажыце, калі ласка, ці ёсць сярод вас такія, хто чытаў хаця б адзін мой верш? Падніміце рукі. Толькі шчыра. Не бойцеся, я не пакрыўджуся.
         У зале паднялося рук пятнаццаць-дваццаць.
         – А цяпер падніміце рукі тыя, хто чытаў мае творы добраахвотна, – папрасіў Кірыл.
         Засталося ўсяго тры рукі.
         – Ну вось, бачыце, – усміхнуўся Кірыл, – я не памыліўся. У такім разе разглядаць праблемы сучаснай літаратуры на прыкладзе маёй творчасці мы сёння не будзем.
         – Значыць, нам можна дадому? – крыкнуў хтосьці з залы.
         – А як жа ваш залік? – спытаў Кірыл, смеючыся вачыма. – Не, таварышы, я не хачу быць вінаватым у тым, што вам не падпішуць заліковую кніжку і яшчэ, чаго добрага, пазбавяць стыпендыі. Так што давайце добрасумленна прасядзім гэтую няшчасную гадзіну-паўтары ў зале. Я думаю, добрая адзнака заслугоўвае такой ахвяры. А каб вам было не занадта нудна, я прашу вас выкінуць тыя паперкі з пытаннямі, якія вам параздавалі перад мерапрыемствам, і замест іх напісаць новыя – аб тым, што вас па-сапраўднаму цікавіць. Потым мне іх перададуць. А пакуль вы будзеце пісаць, я дазволю сабе прачытаць адзін верш. Не, не, не свой. Мы ж дамовіліся не закранаць сёння маю творчасць. Я прачытаю вам верш, які яшчэ ў 1960 годзе напісаў адзін чалавек з вельмі няпростым лёсам. Вось паслухайце. Ён называецца «Инерция стиля».
 
                      В жизни, в искусстве, в борьбе, где тебя победили,
                      Самое страшное – это инерция стиля.
                      Это – привычка, а кажется, что ощущенье.
                      Это стихи ты закончил, а нет облегченья.
                      Это – ты весь изменился, а мыслишь, как раньше.
                      Это – ты к правде стремишься, а лжешь, как обманщик.
                      Это – душа твоя стонет, а ты – не внимаешь.
                      Это – ты верен себе, и себе изменяешь.
                      Это – не крылья уже, а одни только перья.
                      Это – уже ты не веришь – боишься неверья...
 
         Ён дачытаў верш да канца і паглядзеў у прыціхлую залу.
         – Хто‑небудзь ведае, чые гэта вершы? – спытаў ён.
         – Навума Каржавіна, – крыкнуў самотны голас, які нядаўна прасіўся дадому.
         – Правільна, – кіўнуў Кірыл. – Я рад, што вы гэта ведаеце. Значыць, у сваім жыцці вы чыталі прынамсі аднаго сапраўднага паэта. А як вы думаеце, чаму я працытаваў гэтыя радкі? Таму што, як мне здаецца, менавіта ў іх адлюстраваліся ўсе праблемы сучаснай літаратуры. Нічога дадаць да гэтага я асабіста не магу. Гэты верш напісаны ў гады адлігі. Цяпер таксама адліга. Тая адліга ператварылася ў застой. Дай Божа, каб сённяшняя не ператварылася. Тады людзі таксама паверылі, што атрымалі свабоду пасля сталінскага цемрашальства. Але іх падманулі. На доўгія гады. Цяпер усё ў вашых руках. Не дайце сябе падмануць. Трымайцеся за свабоду, таму што, паверце мне, нічога даражэйшага на свеце няма. Вы – будучыня сваёй дзяржавы, і гэта зусім не траскучая фраза. Ад вас і толькі ал вас залежыць, ці будзе ваша дзяржава свабоднай і дэмакратычнай. Я кажу «ваша», таму што «наша» дзяржава належыць мінуўшчыне. У ёй мы абараніць свабоду і дэмакратыю не патрапілі. Гэта віна майго пакалення, і мая ў прыватнасці. Ну вось, а цяпер можаце задаваць пытанні. Прашу вас, перадайце ў залу мікрафон.


           

© Copyright: Игнат Урсуляк, 2018

Регистрационный номер №0427870

от 11 октября 2018

[Скрыть] Регистрационный номер 0427870 выдан для произведения: 14.
 
         Якраз у гэты момант, закругляючы, нарэшце, сваё выступленне, Кацярына Віктараўна на трыбуне прамовіла:
         – А цяпер дазвольце мне запрасіць на сцэну нашага шаноўнага госця, усім вядомага пісьменніка і паэта Кіра Ціхага, які на прыкладзе ўласнай творчасці абмяркуе з вамі мэты і задачы сучаснай літаратуры. Прашу вас, Кір Аляксандравіч! – І сышла з трыбуны.
         – Хадземце! – шапнула Кірылу Наташа і, падхапіўшы яго пад локаць, пацягнула на сцэну.
         Зала заапладзіравала.
         Кірыл і дзяўчына селі за столік, Наташа працягнула госцю мікрафон.
         – Добры вечар, – павітаўся Кірыл, і ягоны ўзмоцнены мікрафонам голас рэхам разляцеўся па кутах. – Я вельмі рад, што мяне сёння запрасілі на гэтую сустрэчу. Мне заўсёды прыемна бывае размаўляць з маладымі разумнымі людзьмі. Але яшчэ больш я рад таму, што вы наогул сюды прыйшлі. У вас сесія на носе, рыхтавацца трэба, а вы замест гэтага сабраліся, каб мяне паслухаць. Канечне, я цалкам дапускаю, што многім з вас папросту не паставілі б залік, калі б вы адмовіліся ўдзельнічаць. Але ўсё роўна, я рад, што вы тут.
         Па зале пракаціўся смех, нехта запляскаў у ладкі.
         – Вось тут Кацярына Віктараўна гаварыла пра маю творчасць, – працягваў Кірыл. – А скажыце, калі ласка, ці ёсць сярод вас такія, хто чытаў хаця б адзін мой верш? Падніміце рукі. Толькі шчыра. Не бойцеся, я не пакрыўджуся.
         У зале паднялося рук пятнаццаць-дваццаць.
         – А цяпер падніміце рукі тыя, хто чытаў мае творы добраахвотна, – папрасіў Кірыл.
         Засталося ўсяго тры рукі.
         – Ну вось, бачыце, – усміхнуўся Кірыл, – я не памыліўся. У такім разе разглядаць праблемы сучаснай літаратуры на прыкладзе маёй творчасці мы сёння не будзем.
         – Значыць, нам можна дадому? – крыкнуў хтосьці з залы.
         – А як жа ваш залік? – спытаў Кірыл, смеючыся вачыма. – Не, таварышы, я не хачу быць вінаватым у тым, што вам не падпішуць заліковую кніжку і яшчэ, чаго добрага, пазбавяць стыпендыі. Так што давайце добрасумленна прасядзім гэтую няшчасную гадзіну-паўтары ў зале. Я думаю, добрая адзнака заслугоўвае такой ахвяры. А каб вам было не занадта нудна, я прашу вас выкінуць тыя паперкі з пытаннямі, якія вам параздавалі перад мерапрыемствам, і замест іх напісаць новыя – аб тым, што вас па-сапраўднаму цікавіць. Потым мне іх перададуць. А пакуль вы будзеце пісаць, я дазволю сабе прачытаць адзін верш. Не, не, не свой. Мы ж дамовіліся не закранаць сёння маю творчасць. Я прачытаю вам верш, які яшчэ ў 1960 годзе напісаў адзін чалавек з вельмі няпростым лёсам. Вось паслухайце. Ён называецца «Инерция стиля».
 
                      В жизни, в искусстве, в борьбе, где тебя победили,
                      Самое страшное – это инерция стиля.
                      Это – привычка, а кажется, что ощущенье.
                      Это стихи ты закончил, а нет облегченья.
                      Это – ты весь изменился, а мыслишь, как раньше.
                      Это – ты к правде стремишься, а лжешь, как обманщик.
                      Это – душа твоя стонет, а ты – не внимаешь.
                      Это – ты верен себе, и себе изменяешь.
                      Это – не крылья уже, а одни только перья.
                      Это – уже ты не веришь – боишься неверья...
 
         Ён дачытаў верш да канца і паглядзеў у прыціхлую залу.
         – Хто‑небудзь ведае, чые гэта вершы? – спытаў ён.
         – Навума Каржавіна, – крыкнуў самотны голас, які нядаўна прасіўся дадому.
         – Правільна, – кіўнуў Кірыл. – Я рад, што вы гэта ведаеце. Значыць, у сваім жыцці вы чыталі прынамсі аднаго сапраўднага паэта. А як вы думаеце, чаму я працытаваў гэтыя радкі? Таму што, як мне здаецца, менавіта ў іх адлюстраваліся ўсе праблемы сучаснай літаратуры. Нічога дадаць да гэтага я асабіста не магу. Гэты верш напісаны ў гады адлігі. Цяпер таксама адліга. Тая адліга ператварылася ў застой. Дай Божа, каб сённяшняя не ператварылася. Тады людзі таксама паверылі, што атрымалі свабоду пасля сталінскага цемрашальства. Але іх падманулі. На доўгія гады. Цяпер усё ў вашых руках. Не дайце сябе падмануць. Трымайцеся за свабоду, таму што, паверце мне, нічога даражэйшага на свеце няма. Вы – будучыня сваёй дзяржавы, і гэта зусім не траскучая фраза. Ад вас і толькі ал вас залежыць, ці будзе ваша дзяржава свабоднай і дэмакратычнай. Я кажу «ваша», таму што «наша» дзяржава належыць мінуўшчыне. У ёй мы абараніць свабоду і дэмакратыю не патрапілі. Гэта віна майго пакалення, і мая ў прыватнасці. Ну вось, а цяпер можаце задаваць пытанні. Прашу вас, перадайце ў залу мікрафон.


         
Рейтинг: 0 26 просмотров
Комментарии (0)

Нет комментариев. Ваш будет первым!

Популярная проза за месяц
141
135
116
98
НОЯБРЬ 17 ноября 2018 (Елена Бурханова)
88
88
87
87
85
83
82
81
78
77
77
71
71
69
68
67
НАДЕЖДА 18 ноября 2018 (Юрий Веригин)
65
64
64
61
59
59
56
55
51
47