Не Эзоп я - Եզովպոս չեմ

27 марта 2014 - Роза Хастян

Զարմանու՜մ ես՝                                               Ты удивлен? -
Չե'մ գանգատվում,                                           Не жалуюсь?
Չե'մ բողոքում, -                                                Не причитаю?
Ումի՞ց և ու՞մ:                                                    Зачем? Кому

Գիտե՞ս,                                                                            Знаешь?
Ես այնքան էլ միամիտ չեմ,(կարծածիդ պես),          Не так наивна я, как думал ты.
Նկատու՜մ եմ ու լռում եմ, այնուհանդերձ:                Я вижу всё. Только, молчу...

Ինչու՞,- ասե'մ. Почему?-                                               Да потому,
Ասողին լսող է պետք:                                                    Что не слышешь
Լսողին էլ՝ խելք:                                                              ЧТО говорю!

Եվ,                                                                                      И,
Հետո էլ...                                                                           Вот еще,
Հասկացել եմ.                                                                  Я поняла:

Քչի միջի շատը՝ քի՜չ է/                                                  В малом, много тоже - мало.
Շատի միջի քիչն է շա՜տը...                                          А во многом, мало - много.
Պիտի ԼԻՆԻ, որ ԵՐևԱ Մարդ-Անհատը:                   Личность не замечается убогим.

Չե՞ս հասկանում...                                                         Не веришь мне?
Էհ, ի՜նչ ասեմ...                                                               А КАК сказать?
Ինչպե՞ս խոսեմ...                                                            КАК показать?
Այս աշխարհը խնոցի չէ,                                               Мир не маслобойка,
Մարդն էլ՝ միջի թան-մածունը:-                                  Человек - не сливки,
Հարես, հարես, դես-դեն գցես,                                     Чтобы взбивать
Ու վերջում էլ՝ սերուցք սպասես:                                И масло ждать.

Որպես կանոն,                                                                Как правило,
Այդ հարումից                                                                  После такого
Արթնանում է մարդ-գազանը,                                      Опасаются
Որ... ննջում էր:                                                                Другого...

Էլ ո՞նց ասեմ,-                                                                  Сказала, вот!
Եզովպոս չե'մ:                                                                  Да, не Эзоп.

 

© Copyright: Роза Хастян, 2014

Регистрационный номер №0204450

от 27 марта 2014

[Скрыть] Регистрационный номер 0204450 выдан для произведения:

Զարմանու՜մ ես՝                                               Ты удивлен? -
Չե'մ գանգատվում,                                           Не жалуюсь?
Չե'մ բողոքում, -                                                Не причитаю?
Ումի՞ց և ու՞մ:                                                    Зачем? Кому

Գիտե՞ս,                                                                            Знаешь?
Ես այնքան էլ միամիտ չեմ,(կարծածիդ պես),          Не так наивна я, как думал ты.
Նկատու՜մ եմ ու լռում եմ, այնուհանդերձ:                Я вижу всё. Только, молчу...

Ինչու՞,- ասե'մ. Почему?-                                               Да потому,
Ասողին լսող է պետք:                                                    Что не слышешь
Լսողին էլ՝ խելք:                                                              ЧТО говорю!

Եվ,                                                                                      И,
Հետո էլ...                                                                           Вот еще,
Հասկացել եմ.                                                                  Я поняла:

Քչի միջի շատը՝ քի՜չ է/                                                  В малом, много тоже - мало.
Շատի միջի քիչն է շա՜տը...                                          А во многом, мало - много.
Պիտի ԼԻՆԻ, որ ԵՐևԱ Մարդ-Անհատը:                   Личность не замечается убогим.

Չե՞ս հասկանում...                                                         Не веришь мне?
Էհ, ի՜նչ ասեմ...                                                               А КАК сказать?
Ինչպե՞ս խոսեմ...                                                            КАК показать?
Այս աշխարհը խնոցի չէ,                                               Мир не маслобойня,
Մարդն էլ՝ միջի թան-մածունը:-                                  Человек - не сливки,
Հարես, հարես, դես-դեն գցես,                                     Чтобы взбивать
Ու վերջում էլ՝ սերուցք սպասես:                                И масло ждать.

Որպես կանոն,                                                                Как правило,
Այդ հարումից                                                                  После такого
Արթնանում է մարդ-գազանը,                                      Опасаются
Որ... ննջում էր:                                                                Другого...

Էլ ո՞նց ասեմ,-                                                                  Сказала, вот!
Եզովպոս չե'մ:                                                                  Да, не Эзоп.

 

Рейтинг: +2 198 просмотров
Комментарии (4)
Эльвира Ищенко # 27 марта 2014 в 10:40 +1
Образный,философски-мудрый стих!!!!!! 040a6efb898eeececd6a4cf582d6dca6
Роза Хастян # 27 марта 2014 в 11:34 +1
Спасибо, милая. shokolade
Серов Владимир # 27 марта 2014 в 18:42 0
Замечательно! 38
Роза Хастян # 27 марта 2014 в 23:26 0
Да, это ТОТ стих. Всполошила интернет маслобойкой нерусской.)))

Спасибо.

 

Популярные стихи за месяц
137
129
114
104
102
88
87
83
78
77
76
75
Только Ты! 17 сентября 2017 (Анна Гирик)
74
72
66
65
65
65
64
63
63
62
60
МУЗА 27 августа 2017 (Константин Батурин)
59
59
58
56
53
53
35