Не Эзоп я - Եզովպոս չեմ

27 марта 2014 - Роза Хастян

Զարմանու՜մ ես՝                                               Ты удивлен? -
Չե'մ գանգատվում,                                           Не жалуюсь?
Չե'մ բողոքում, -                                                Не причитаю?
Ումի՞ց և ու՞մ:                                                    Зачем? Кому

Գիտե՞ս,                                                                            Знаешь?
Ես այնքան էլ միամիտ չեմ,(կարծածիդ պես),          Не так наивна я, как думал ты.
Նկատու՜մ եմ ու լռում եմ, այնուհանդերձ:                Я вижу всё. Только, молчу...

Ինչու՞,- ասե'մ. Почему?-                                               Да потому,
Ասողին լսող է պետք:                                                    Что не слышешь
Լսողին էլ՝ խելք:                                                              ЧТО говорю!

Եվ,                                                                                      И,
Հետո էլ...                                                                           Вот еще,
Հասկացել եմ.                                                                  Я поняла:

Քչի միջի շատը՝ քի՜չ է/                                                  В малом, много тоже - мало.
Շատի միջի քիչն է շա՜տը...                                          А во многом, мало - много.
Պիտի ԼԻՆԻ, որ ԵՐևԱ Մարդ-Անհատը:                   Личность не замечается убогим.

Չե՞ս հասկանում...                                                         Не веришь мне?
Էհ, ի՜նչ ասեմ...                                                               А КАК сказать?
Ինչպե՞ս խոսեմ...                                                            КАК показать?
Այս աշխարհը խնոցի չէ,                                               Мир не маслобойка,
Մարդն էլ՝ միջի թան-մածունը:-                                  Человек - не сливки,
Հարես, հարես, դես-դեն գցես,                                     Чтобы взбивать
Ու վերջում էլ՝ սերուցք սպասես:                                И масло ждать.

Որպես կանոն,                                                                Как правило,
Այդ հարումից                                                                  После такого
Արթնանում է մարդ-գազանը,                                      Опасаются
Որ... ննջում էր:                                                                Другого...

Էլ ո՞նց ասեմ,-                                                                  Сказала, вот!
Եզովպոս չե'մ:                                                                  Да, не Эзоп.

 

© Copyright: Роза Хастян, 2014

Регистрационный номер №0204450

от 27 марта 2014

[Скрыть] Регистрационный номер 0204450 выдан для произведения:

Զարմանու՜մ ես՝                                               Ты удивлен? -
Չե'մ գանգատվում,                                           Не жалуюсь?
Չե'մ բողոքում, -                                                Не причитаю?
Ումի՞ց և ու՞մ:                                                    Зачем? Кому

Գիտե՞ս,                                                                            Знаешь?
Ես այնքան էլ միամիտ չեմ,(կարծածիդ պես),          Не так наивна я, как думал ты.
Նկատու՜մ եմ ու լռում եմ, այնուհանդերձ:                Я вижу всё. Только, молчу...

Ինչու՞,- ասե'մ. Почему?-                                               Да потому,
Ասողին լսող է պետք:                                                    Что не слышешь
Լսողին էլ՝ խելք:                                                              ЧТО говорю!

Եվ,                                                                                      И,
Հետո էլ...                                                                           Вот еще,
Հասկացել եմ.                                                                  Я поняла:

Քչի միջի շատը՝ քի՜չ է/                                                  В малом, много тоже - мало.
Շատի միջի քիչն է շա՜տը...                                          А во многом, мало - много.
Պիտի ԼԻՆԻ, որ ԵՐևԱ Մարդ-Անհատը:                   Личность не замечается убогим.

Չե՞ս հասկանում...                                                         Не веришь мне?
Էհ, ի՜նչ ասեմ...                                                               А КАК сказать?
Ինչպե՞ս խոսեմ...                                                            КАК показать?
Այս աշխարհը խնոցի չէ,                                               Мир не маслобойня,
Մարդն էլ՝ միջի թան-մածունը:-                                  Человек - не сливки,
Հարես, հարես, դես-դեն գցես,                                     Чтобы взбивать
Ու վերջում էլ՝ սերուցք սպասես:                                И масло ждать.

Որպես կանոն,                                                                Как правило,
Այդ հարումից                                                                  После такого
Արթնանում է մարդ-գազանը,                                      Опасаются
Որ... ննջում էր:                                                                Другого...

Էլ ո՞նց ասեմ,-                                                                  Сказала, вот!
Եզովպոս չե'մ:                                                                  Да, не Эзоп.

 

Рейтинг: +2 156 просмотров
Комментарии (4)
Эльвира Ищенко # 27 марта 2014 в 10:40 +1
Образный,философски-мудрый стих!!!!!! 040a6efb898eeececd6a4cf582d6dca6
Роза Хастян # 27 марта 2014 в 11:34 +1
Спасибо, милая. shokolade
Серов Владимир # 27 марта 2014 в 18:42 0
Замечательно! 38
Роза Хастян # 27 марта 2014 в 23:26 0
Да, это ТОТ стих. Всполошила интернет маслобойкой нерусской.)))

Спасибо.